عبادت و طاعت امام صادق
هر كس جعفر بن محمّدعليهما السلام را به كار و كوشش متصف ساخته اينويژگى را با صفت زهد و طاعت وى مقرون كرده است. اينك برخى ازسخنانى را كه در اين باره از شخصيتهاى مختلف نقل شده است، بيانمىكنيم:
مالك. پيشواى مذهب مالكى، مىگويد: "جعفر از يكى از اين سهخصلت خارج نبود: يا نماز مىخواند يا روزه مىداشت و يا قرآن تلاوتمىكرد".(22)
و نيز گفته است:
"هيچ چشم و هيچ گوشى نديد و نشنيد و بر قلبى خطور نكرد كهانسانى از نظر علم و عبادت و پرهيزكارى برتر از جعفر بن محمّدالصادقعليه السلام باشد".(23)
ابو الفتح اربلى وزير گويد:
"جعفر بن محمّد، نفس شريف خود را وقف عبادت كرده و آن را برطاعت و زهد واداشته بود و خود را به دعا وتهجد و نماز و تعبد مشغولساخته بود".
يكى از معاصران آنحضرت روايت مىكند كه ابو عبداللَّه الصادق را درمسجد النبىصلى الله عليه وآله به حال سجده ديدم. نشستم و چون ديدم سجدهآنحضرت به درازا انجاميد با خودم گفتم كه تا وقتى امام در سجده استبه گفتن تسبيح مشغول شوم. به گفتن ذكر سبحان ربى و بحمده استغفر ربىو اتوب اليه پرداختم. سيصد و شصت و چند بار اين ذكر را گفته بودم كهامام سر از سجده برداشت.(24)
اوجبّه خشن و كوتاهى از پشم دربرمىكرد و حلّهاى بر روى جامهاشمىپوشيد و مىفرمود: ما جبّه پشمين را براى خدا مىپوشيم و حلّه رابراى شما.(25)
آنحضرت را مىديدند كه پيراهنى درشت بافت و خشن در زيرجامهاش بهتن كرده و روى آن جبّهاى پشمين پوشيده و روى آن همپيراهنى درشت بافت دربركرده است.
به ميهمانانش گوشت مىخورانيد و خود گوشتها را با دست خويشپاك مىكرد، امّا خوراك خودش سركه و زيتون بود و مىفرمود: اينخوراك ماست، خوراك پيامبران.(26)
|
|
